Metoda integracji sensorycznej jest jedną z najnowszych kompleksowych metod terapeutycznych. Stosowana jest w odniesieniu do dzieci z opóźnieniem w rozwoju psychoruchowym, trudnościami w nauce szkolnej i z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego.
Główne założenia teorii integracji sensorycznej (SI) - to organizacja wejściowych danych zmysłowych dokonanych przez mózg w celu produkowania odpowiedzi adaptacyjnych na wymagania otoczenia.
Wybrane objawy u dzieci młodszych, które mogą świadczyć o nieprawidłowym przetwarzaniu bodźców zmysłowych, to:
-
nadmierny niepokój, drażliwość i impulsywność,
-
lękliwość i postawa wycofania się,
-
nadruchliwość i problemy koncentracji uwagi,
-
kłopoty z równowagą i koordynacją ruchową,
-
nienaturalne silne domaganie się czynności i zabaw związanych z obracaniem się, huśtaniem, ślizganiem, podskakiwaniem lub unikanie takich doznań,
-
lęk przed oderwaniem nóg od podłoża,
-
choroba lokomocyjna,
-
niewłaściwy wzorzec postawy i chodu,
-
niskie napięcie mięśniowe i nadmierna męczliwość,
-
zła tolerancja wrażeń dotykowych,
-
brak umiejętności w naśladowaniu ruchów,
-
powtarzanie czynności( perseweracje ruchowe),
-
zaburzenia rozwoju językowego i zdolności komunikacyjnych,
-
trudności w opanowaniu umiejętności pisania,
-
trudności z nauką czytania
Formy terapii integracji sensorycznej są bardzo atrakcyjne dla dzieci, odbywają się na sali gimnastycznej lub w specjalnie przystosowanym pomieszczeniu.
Terapia SI nie zastępuje nauki w szkole, jednak sprawia, że uczenie staje się łatwiejsze.
